Mag jouw buik zacht zijn?
De buik die je inhoudt
Scroll even door Instagram en je ziet het overal: vrouwen met platte, strakke, gespierde buiken. En ergens zijn we gaan geloven dat dát de norm is. Dat een "goede" buik strak is. Dat inhouden = discipline. Maar wat kost je dat eigenlijk?
Want als je je buik chronisch inhoudt, hap je niet alleen onbewust wat minder adem. Je houdt ook je zenuwstelsel continu een beetje gespannen. Je adem blijft hoog zitten in plaats van dat ie lekker zakt. Je bekken en onderbuik, het gebied waar je organen gewoon de ruimte nodig hebben om goed te werken krijgen die ruimte niet.
Je buik is meer dan een plek voor je spijsvertering. Het is ook de plek waar spanning en emoties worden opgeslagen. Waar je iets voelt voordat je het kunt verwoorden.
Chronisch inhouden betekent dus ook: minder contact met wat er eigenlijk in je speelt.
Wat er gebeurt als je loslaat
Wanneer je bewust je buik loslaat, je adem echt laat zakken……gebeurt iets. Zo’n mini momentje van ontspanning. Zo van hé hé, het signaal aan jezelf voor even een moment van rust/pauze.
Mijn eigen buik
Ik hield de mijne jarenlang in. Bijna mijn hele jeugd zwom ik competitief: badpak, zwembad, altijd op mijn tenen. Letterlijk, maar achteraf ook figuurlijk. Schouders omhoog, buik in.
Rond mijn 18e had ik zoveel stress dat mijn buik soort van letterlijk begon te protesteren. Heftige krampen, soms bijna tot flauwvallen oftwel PDS. Dokters oplossing: Duspatal Retard. Geen vragen over stress, tips betreft voeding. Een diëtiste bedacht een voedingsplan met meer vezels. Maar mijn buik bleef reageren.
Pas veel later begreep ik: mijn buik en darmen waren niet "lastig". Ze stonden onder spanning. Ze probeerden me al die tijd iets te vertellen en ik ging hier jarenlang aan voorbij (als sportief ‘hoofd op stokjes’).
Chi Nei Tsang
Toen ik in aanraking kwam met Chi Nei Tsang, een taoïstische vorm van buik/orgaanmassage, was dit zo’n aha moment voor mij. Mijn buik was jarenlang een overbelast gebied. En hij vertelt me precies hoe het met me is: heb ik stress, eet ik te snel, piekeren, enz? Het is allemaal voelbaar.
De vraag die ik jou wil stellen
Trek jij automatisch je buik in als je langs een spiegel loopt? Vind je hem te zacht, te groot, te aanwezig? Hou zou het zijn als je buik er gewoon helemaal mag zijn?
Niet fixen. Niet inhouden. Gewoon even luisteren naar wat er is. Dat klinkt simpel en tegelijk is het misschien wel het moeilijkste. Want we hebben geleerd dat we alles kunnen aanpassen en verbeteren. Maar soms is er meer te halen uit gewoon aanwezig zijn bij wat er nu is.
Een mini oefening
Leg vanavond eens beide handen op je buik. Voel de aanraking van je handen. Laat ze zwaar en warm rusten.
Merk je ademhaling. Je hoeft hem niet te veranderen, alleen maar op te merken hoe hij is. Hoog? Rustig? Onregelmatig?
Voel de warmte, of misschien de koelte van je handen. Merk de beweging op onder je handpalmen. Of misschien juist de stilte, het gebrek aan beweging. Dat is ook een waarneming. Ook dat is welkom.
Stel jezelf dan zacht de vraag: hoe voelt het hier onder mijn handen?
Misschien voel je spanning. Leegte. Misschien borrelt er een emotie omhoog. Of misschien voel je helemaal niets en ook dat is oke. Alles mag er zijn.
Als je gedachten afdwalen naar analyseren of oplossen, breng je aandacht dan zacht terug naar het fysieke contact tussen je handen en je buik. Je hoeft alleen maar aanwezig te zijn. Dat is meer dan genoeg.
Blijf nog een paar ademhalingen in deze stilte bij jezelf.
Ben je nieuwsgierig wat het zou betekenen om opnieuw verbinding te maken met je buik? Een Chi Nei Tsang buikmassage kan een mooie eerste stap zijn. Je bent van harte welkom voor een kennismaking.
